Σάββατο, 14 Ιουνίου 2014

Με φωτιά και με σιωπή

Μια παράσταση βασισμένη στο ποιητικό έργο του Σταύρου Βαβούρη
Οι Ατρείδες της φωτιάς και της σιωπής 
με τους σπουδαστές της Μελοδραματικής Σχολής
του Κρατικού Ωδείου στο Κρατικό Ωδείο Θεσσαλονίκης.

Δραματουργική επεξεργασία, σκηνοθεσία: Αλεξάνδρα Μυλωνά
Εικαστική επιμέλεια: Κριστιάνα Ηλιοπούλου-Χοπιρτεάν
Μουσική: Πέτρος Πουτιός


Παίζουν: 
Ιωάννα Αθανασιάδου, Κυριακή Ιωακειμίδου, Ελένη Κομνή, Βασιλεία Κοντοπούλου, Νίκη Λαδά, Πέτρος Πουτιός, Χριστίνα Τασιούκα

Φωτογραφίες: Κατερίνα Μαρνέλλου


"Θα' χω ανεβεί στο τελευταίο δάκρυ/το δάκρυ που πετρώνει/και γίνεται/ αυτό που λεν οι ανήξεροι:/φαρμακερή καρδιά"

"Η μυρουδιά από 'να πορτοκάλι/ λησμονημένο πλάι στο προσκεφάλι του/ θα του 'φερνε οπωσδήποτε στο νου/ σκίζοντας την καρδιά του σα μαχαίρι/ τους πορτοκαλεώνες του Αργολικού κάμπου/ που μόνο για μια μέρα στη ζωή του/ πάλι θα ξανάβλεπε"
"Αιφνιδίως, με γοήτευε η ιδέα/ ότι μπορούσα να εξωθήσω/ πρόσωπα και πράγματα σαν λόγχη"

"Και η μοιχεία; Η σφαγή του βασιλιά;"

"Και μια, μες το καμίνι/ στις φλόγες μέσα τρις ανήμερες της Άρνησης/ και μια, πάνω στο αμόνι/ χαλκεύαν μπρούτζινα τα χέρια μου/ το πρόσωπό μου μπρούτζινο. ενστερνιζόμουν μπρούτζινη/ την Τάξη των Πραγμάτων"

"Άσημες υψηλότητες εμείς: /η Ιφιάνασσα, η Χρυσόθεμη/  κι η Λαοδίκη Ατρείδη/
-του βασιλιά Αγαμέμνονος Ατρείδη-/-υποκλιθείτε-/
γι 'αυτή, τη μόνη, τελευταία φορά/ που δευτερεύοντα υστερόγραφα/ διασχίζουμε τη μνήμη σας/ κι απόηχοι ψιθύρων/ φτάνουμε στα πεθαμένα αυτιά σας"

"Κόβουν τις χορηγίες των πριγκήπων"

"Με την υπόληψη, το χρέος,/ τους θείους νόμους και την υστεροφημία;/ Δε βγάζουμε άκρη"

"Αλλιώς τα υπολογίζαμε, αλλιώς τα 'φερε η μοίρα"

"Η ιστορία, βέβαια, τσιμουδιά"
"Γιατί τον αγαπήσανε πολύ"


"Περισσότερο από έκλυτοι κι αχρείοι/ είμαστε άνθρωποι απλοί και λογικοί"



"Ποιος ξέρει τ' είναι παραμύθια/ πού να τελειώνουν/ και που αρχίζει η Αλήθεια;"

Κυριακή, 21 Ιουλίου 2013

Μανουέλα -Λυσιστράτη 20



 Για να μη σε σιχαθώ


                                                       Φωτογραφία: Χάρις Αρώνη
                                   

Οι θεοί μας γεννήθηκαν από τη φύση, στο νερό και στα δάση. Με τη θέλησή τους, η φύση έφτιαξε και μας. Είμαστε παιδιά του νερού, του αέρα και της βλάστησης, βασικών στοιχείων  του φυσικού μας πολιτισμού.  Όταν όμως αυτός ο πολιτισμός μας επιτρέπει ή και επιβάλλει   το νόμο της φύσης, το νόμο του πιο δυνατού στο σπίτι, στη γειτονιά, στην πόλη, στον κόσμο ολόκληρο, τότε εγώ που διαφωνώ πρέπει κάτι να κάνω – για να μη με πάρει μπάλα και μένα το ποτάμι.

Το σκέφτηκα, το έψαξα, είδα πως δεν είμαι μόνη. Το κουβεντιάσαμε εμείς, οι γυναίκες της Περέιρα, της πόλης με την ανεξέλεγκτη βία. Εμείς που μοιραζόμαστε την ίδια αγωνία κάθε μέρα που φεύγει ο άντρας απ’ το σπίτι με το σιδερικό στην τσέπη και δεν ξέρουμε  αν και πώς θα ξαναγυρίσει και,  φέτος το φθινόπωρο, τ’ αποφασίσαμε. 

Δες με.  Κάθομαι εδώ μπροστά σου, σ’ αυτή την πολυθρόνα, ήσυχα, κάθομαι με σταυρωμένα χέρια και πόδια - κυρίως αυτό! - πρόσεξέ με. Θα περιμένω έτσι, καθηλωμένη στο καθιστικό, μέρες, βδομάδες, μήνες και χρόνια – αν  χρειαστεί- κοιτάζοντας σε απλά, σιωπηλά, πληγωμένα. Μόνο με το ζόρι μπορείς να με σηκώσεις από ’δω και πάλι, ό,τι και να μου κάνεις, θα τ’ αντέξω παγερά αδιάφορη. Στο λέω, μπούκωσα πια. Δε γουστάρω άλλο τις άγριες παρέες σου, τις ματωμένες συμπλοκές με τις συμμορίες, τις φωνές, τα μεθύσια, τους καυγάδες ανάμεσά μας, τη φρίκη μετά. Θα περιμένω να  πετάξεις το όπλο στα σκουπίδια, να δουλέψεις τα χέρια σου για να φτιάξεις κι όχι να χαλάσεις, για να χαϊδέψεις κι όχι να χτυπήσεις. Θα περιμένω να ζήσουμε κι εμείς σαν άνθρωποι, να μεγαλώσουμε τα παιδιά μας μ’ αγάπη, να προλάβουμε να γεράσουμε μαζί.

«Αξίζουμε πολλά ως γυναίκες / δε θέλουμε να ερωτευτούμε βίαιους άνδρες / γιατί μ’ αυτούς χάνουμε τόσα πολλά» τραγουδώ σε ήχο ραπ μαζί με τις φίλες μου που απέχουμε απ’ τον έρωτα, μέχρι να σταματήσουν οι βιαιοπραγίες. Να το ξέρεις, αγαπημένε μου, η σιδερογροθιά σου, με κάνει να ξερνάω.

                                                                     
                                                 H εικοσάχρονη Κολομβιανή γυναίκα σου.

(O μονόλογος που πρωτοδημοσιεύτηκε στην εφημ.  Αγγελιοφόρος το Σάββατο 11 Νοεμβρίου 2006 βρίσκεται στο βιβλίο της Αλεξάνδρας Μυλωνά  Εγώ και μερικές φίλες μου, εκδ. Γράφημα, 2009. Περισσότερα στο: www.grafima.com.gr)





Παρασκευή, 19 Ιουλίου 2013

Ευριπίδη Ελένη - κόμικς προσεγγίσεις 2. Το ταξίδι





          



























ΔΙΑΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΟ ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΕΥΟΣΜΟΥ 


Σενάριο κόμικς: Βιργινία Κανίδου
                 
(μαθήτρια με τη συμβολή των επίσης μαθητριών Στεφανίας 

                 Γιώτα και Άννας Κατσάβελη και την καθοδήγηση της συντονίστριας 
                 καθηγήτριας του Προγράμματος)

 Εικόνες κόμικς:  Γ1, Γ2, Τάξη Υποδοχής 

                         (με τη συμβολή του ζωγράφου-κόμικς δημιουργού Κώστα Αρώνη)

 Μετάφραση σεναρίου (σε βουλγαρικά, ρωσικά, αγγλικά): Άννα Καλίντσεβα, φιλόλογος

 Σκηνοθεσία κόμικς: Αλεξάνδρα Μυλωνά


Σχ. χρονιά: 2005-2006


                                 

Κυριακή, 19 Δεκεμβρίου 2010

Ευριπίδη Ελένη - κόμικς προσεγγίσεις 1

     


         Σελίδες από το δεύτερο τεύχος του ART-COMICS, του εικοναφηγματικού περιοδικού του  Καλλιτεχνικού Γυμνασίου - Λ.Τ. Αμπελοκήπων.
        Τα έργα των παιδιών που δημοσιεύτηκαν έγιναν στο πλαίσιο του μαθήματος της Δραματικής ποίησης από την Γ' Γυμνασίου τη σχολική χρονιά 2009-2010. Διδ.καθηγήτρια: Αλεξάνδρα Μυλωνά.

Περισσότερα για τα δύο πρώτα τεύχη στο: http://www.gymkallampel.gr/ 

Σάββατο, 20 Νοεμβρίου 2010

Οριακές στιγμές Ι

Φωτογραφία Άρη Μπιζιρτσάκη


Οι Οριακές στιγμές Ι είναι ένα Πολιτιστικό Πρόγραμμα με άξονες τη Δημιουργική Γραφή και το Θέατρο (αρχαίο και σύγχρονο) που εκπόνησαν οι:
  • Α. Μυλωνά, φιλόλογος,
  • Ν. Πούλιου, καθηγήτρια Φυσικής Αγωγής και Χορού και
  • τα παιδιά της Κατεύθυνσης Θεάτρου-Κινηματογράφου της Γ΄ Γυμνασίου (Τζένη Αλσούλα, Βιολέτα Βασιλειάδου, Αλεξάνδρα Βλάχου, Σοφία Κυζερίδου, Βαγγέλης Κωστέας, Ελένη Μαβίδου, Σοφία Ντιάγκα, Δήμητρα Παγώτη, Τατιάνα Πανταζή, Μαρία Παπαδοπούλου, Δανάη Χατζηαναγνώστου)
στο Καλλιτεχνικό Γυμνάσιο - Λ.Τ. Αμπελοκήπων τις σχολικές χρονιές 2009-2010 και 2010-2011 με σκοπό τη σύγχρονη και βιωματική προσέγγιση του αρχαίου δράματος. ("Ποια μπορεί να είναι μια  σύγχρονη εκδοχή της Αντιγόνης;", "Υπάρχει, άραγε, η Ιφιγένεια του 21ου αιώνα;"). 


Αντιγόνη τ’ όνομα μου

Αντιγόνη τ’ όνομα μου, δυστυχία οι στιγμές μου.
Πόνος, θλίψη.
Γιατί να υποφέρω τόσο;
Για ποιο κακό πληρώνω; 
Σ’ αγαπώ, αδελφέ μου.
Είναι κακό, λοιπόν, η αγάπη;
Τι είναι η αγάπη;

Με λένε Ιφιγένεια

 Το ξέρεις πως με σκοτώνεις.
 Το ξέρεις, έτσι δεν είναι;
 Αλίμονο, πώς να μην το γνωρίζεις; 
 Με θυσιάζεις για τα δικά σου θέλω.
 Για τα δικά σου συμφέροντα.
 Μου στερείς τη χαρά της ζωής.
 Καταραμένοι, λοιπόν, όσοι φταίνε.
 Καταραμένοι όλοι.
 Όχι όμως κι εσύ. Εσένα, παρ’ όλο το θάνατο που  μου δίνεις, εγώ η Ιφιγένεια…
 …σ’ αγαπάω.

(Αποσπάσματα από τα κείμενα των παιδιών)

                         
Σημ. 1: “Οριακές εμπειρίες ονομάζονται μερικές επείγουσες καταστάσεις «που προσφέρουν ένα παράθυρο προς κάποια βαθύτερα υπαρξιακά επίπεδα” (Irvin D. Yalom, Η μάνα και το νόημα της ζωής, μετάφραση Ευαγγελία Ανδριτσάνου – Γιάννης Ζέρβας, Άγρα, Αθήνα 2007).

Χρονικό   

            Στην αρχή ήταν ένα σχολείο, το Καλλιτεχνικό Γυμνάσιο Αμπελοκήπων, ένα μάθημα, το μάθημα της Δημιουργικής Γραφής  και μία τάξη, οι έντεκα μαθητές και μαθήτριες της Κατεύθυνσης Θεάτρου – Κινηματογράφου της Γ΄ Γυμνασίου. Α, ναι και μία φιλόλογος, η Αλεξάνδρα Μυλωνά που πρότεινε στα παιδιά να ερμηνεύσουν την Αντιγόνη του Σοφοκλή και την Ιφιγένεια στην Αυλίδα του Ευριπίδη, γράφοντας δικά τους βιωματικά κείμενα στο πλαίσιο ενός θεατρικού εργαστηρίου. Τα παιδιά δέχτηκαν και η δημιουργική περιπλάνηση στον κόσμο της αρχαίας ελληνικής τραγωδίας ξεκίνησε.
Ανάγνωση και συζήτηση στην τάξη με την Τζένη, τη Βιολέτα, την Αλεξάνδρα, τη Σοφία, την Ελένη,  την (άλλη) Σοφία, την Τατιάνα, τη Δήμητρα, τη Μαρία, τη Δανάη και το Βαγγέλη, αλλά και θεατρικές ασκήσεις  και γραφή στην αίθουσα θεάτρου. Η ομάδα δένεται.
Η γραφή όμως που γεννιέται απ’ το θέατρο ζητά να επιστρέψει σ’ αυτό. Έτσι αρχίζουν οι δοκιμές για το θεατρικό δρώμενο Οριακές στιγμές Ι, που βασίζεται στη δουλειά του θεατρικού εργαστηρίου που έχει προηγηθεί. Η καθηγήτρια Φυσικής Αγωγής και Χορού, η Νίκη Πούλιου στηρίζει κινησιολογικά την προσπάθεια. Η ενέργεια της ομάδας γιγαντώνεται.  

Στην ομάδα παιδιών και καθηγητριών προσχωρεί η εκπαιδευτικός θεάτρου και ηθοποιός Τριανταφυλλιά Δημοπούλου, που οδηγεί τα παιδιά στην περιπέτεια της κινηματογράφησης μέρους του υλικού που έχει παραχθεί. Η ενέργεια μεταλλάσσεται.

Το θεατρικό δρώμενο παρουσιάζεται σε κλειστό χώρο. Αρχικά εντός σχολείου στο πλαίσιο του εορτασμού της Παγκόσμιας Ημέρας Θεάτρου  (27.3.2010, αίθουσα θεάτρου) και στη συνέχεια εκτός σχολείου στις εκδηλώσεις του Ιδρύματος των Φίλων της Μελίνας Μερκούρη (15.3.2010, ΔΕΘ), αλλά και στα 45α Σχολικά  Δημήτρια (30.9.2010, Άνετον). Ο κύκλος των παραστάσεων των Οριακών στιγμών Ι κλείνει (;) με τη δίγλωσση −μετά τη μετάφραση του κειμένων στ’ αγγλικά από την καθηγήτρια Εικαστικών και Ιστορικό Τέχνης Ελένη Δροσοφορίδου− παράσταση στην Αρχαία Αγορά στο κέντρο της Θεσσαλονίκης (1.10.2010, Ρωμαϊκό Ωδείο). Οι Οριακές στιγμές Ι αποκτούν οικουμενική ενέργεια και διάσταση.

                                                                                

Το Πολιτιστικό Πρόγραμμα Οριακές στιγμές Ι παρουσιάζεται στο πλαίσιο των διδακτικών προτάσεων της εκπαιδευτικής ομάδας Πρόταση. Το προλογίζει η εκπαιδευτικός δράματος/θεάτρου Άβρα Αυδή (29.9.2010, Ιανός Θεσσαλονίκης).

 

Η γραφή των παιδιών κερδίζει το Γ΄ Βραβείο Ποίησης στον 3ο Μαθητικό Ποιητικό Διαγωνισμό της Κεντρικής Δημοτικής Βιβλιοθήκης του Δήμου Θεσσαλονίκης με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης (11.10.2010, Κεντρική Δημοτική Βιβλιοθήκη).                                                    
                                                                                                                                                        
                                                                                             
Η ταινία που έχει στο μεταξύ δημιουργηθεί με τίτλο Οριακές στιγμές προβάλλεται στην τελική εκδήλωση του σχολείου, στη 2η Διημερίδα για τον Κινηματογράφο στην Εκπαίδευση «Με μια κάμερα στο χέρι» (15.10.2010, Ολύμπιον) και στην Ημερίδα για τ’ Ανθρώπινα Δικαιώματα (9.11.2010, Πανεπιστήμιο Μακεδονίας). Τέλος, αναρτάται στο Διαδίκτυο.

Οι Οριακές στιγμές Ι πια ταξιδεύουν στο χώρο και το χρόνο και εμείς που δουλέψαμε σ’ αυτές, παιδιά και καθηγήτριες κρατάμε τις αναμνήσεις μας απ’ αυτές αλλά και την ενεργή και ουσιαστική σχέση που κατακτήσαμε ως πυξίδα για ένα ανοιχτό Καλλιτεχνικό Σχολείο με δράσεις πρωτότυπες και δημιουργικές σε πνεύμα αμοιβαίου σεβασμού και  συνεργασίας.
Ευχαριστούμε τη Διευθύντρια και όλους τους καθηγητές του σχολείου  για τη στήριξη της προσπάθειας.

                                                                                                                                                        Αλεξάνδρα Μυλωνά
                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                    
Σημ. 2: Για το πλήρες κείμενο, τη μεθοδολογία, περισσότερες φωτρογραφίες και video: http://gym-kall-ampel.thess.sch.gr/